این جدیدترین شیوه بازی فوتبال است . در این شیوه دروازه بان ، سه مدافع شامل یک مدافع وسط و دو مدافع کنار ، پنج هافبک و دو مهاجم وجود دارند .
فوتبال نوین اهمیت زیادی به بازیکنان خط میانی و تقویت وسط زمین می دهد. بنابراین تیم ها پنج هافبک در زمین قرار می دهند . وظیفه این پنج هافبک بسیار مهم است . آنها باید در دفاع و نیز در حمله شرکت کنند . در این میان وظیفه هافبک های کنار پر کردن گوش های زمین در هنگام حمله یا دفاع است .
امروزه اکثر تیم های بزرگ دنیا از این شیوه استفاده می کنند . برتری این شیوه نسبت به شیوه های دیگر این است که تیم درهنگام دفاع یا حمله مرتبا از هشت بازیکن استفاده می کند .
● دفاع در شیوه ۲ – ۵ ۳
هنگامی که تیم حریف صاحب توپ می شود ، پنج هافبک با اعمال فشار بر حریف و با انجام یار گیری فردی ، منطقه ای یا مختلط ، دفاع از تیم را از میانه زمین آغاز می کنند . آنها با مدافعین نزدیک بهم بازی کرده و از یکدیگر حمایت می کنند . هافبک های کنار وظیفه دفاع از گوش های زمین را بعهده گرفته و مدافعین کنار پشت سر آنها قرار می گیرند و از آنها حمایت می کنند . در صورت عبور حریف از مدافعین ، مدافع وسط وارد عمل می شود و با استفاده از تکل ، قطع توپ و غیره حمله حریف را خنثی می کند . با عقب آمدن پنج هافبک و پیوستن آنها به مدافعین ، تعداد بازکنان در منطقه دفاع به هشت می رسد و دیوار دفاعی مستحکمی در برابر حریف ایجاد می کنند . در این شیوه ، نقش مدافعین بسیار مهم است . در صورتی که آنها هوشیار عمل کنند و به مردان میانی زمین توپ برسانند ، نه تنها حمله حریف را دفع می کنند ، بلکه می توانند ضد حمله ای را نیز آغاز کنند . هنگام دفاع ، دو مهاجم نزدیک به یکدیگر در وسط زمین قرار می گیرند و با هوشیاری آماده دریافت توپ و آغاز حمله می باشند .
● هجوم در شیوه ۲ ۵ – ۳
هنگامی که تیم توپ را تصاحب می کند ، بازی گروهی تیم اهمیت بیشتری می یابد . در این زمان مدافعین باید با هافبک ها همکاری کنند و توپ را برای آنها بفرستند . 

در این نوع بازی دو بازیکن با ویژگی های خاص خود شرکت کرده و در خدمت تیم قرار می گیرند . بازی دو نفره پیوندی مستقیم میان دو بازیکن ایجاد می کند . آنها تمامی موقعیت هایی را که در بازی برایشان پیش می آید ، کنترل می کنند بدون آنکه از تکمیل یکدیگر غفلت کنند . در بازی دو نفره که اساس فوتبال گروهی است ، فضا سازی و جاگیری بازیکن امکان حمله یا دفاع را به تیم می دهد . این حرکت پیوندی میان دو بازیکن ایجاد می کند ، و هر قدر کیفیت ارتباط آنها بهتر باشد ، بازی آنها موثرتر خواهد بود .
بازیکنی که استعداد خود را توسط بازیکن دیگری بکار می اندازد ، آشکارا درک و تسلط خود به بازی را نشان می دهد . فوتبالیستی که تنها بازی می کند ، هیچ سودی برای تیم ندارد . میان بازیکنان یک تیم باید اتحاد وجود داشته باشد تا بتوانند با یک سلسله حرکات و با تبادل تعدادی پاس بازی را به گردش در آورند.
● مزایای بازی دو نفره
▪ بازی دو نفره بازیکنانی را که تقاضای توپ می کنند ، مجبور به فضا سازی و جاگیری می کند .
▪ اگر بازی دو نفره خوب انجام شود کار آیی تیم افزایش می یابد.
▪ حریف بازی دو نفره را مورد توجه قرار داده و بنابراین جز در پیوند با ویژگی های شما در این بازی دو نفره عمل نمی کند .
● چگونه دو نفره بازی کنیم
شما باید با یار خود تمرین کنید ، زیرا درک متقابل یکدیگر بستگی به ویژگی های خاص شما و خصوصیات یارتان دارد.
هنگام تمرین در زمین ، تبادل پاس همراه با کنترل و سپس بدون آن ، درک متقابل شما را تقویت می کند . بازی دو نفره امکان پوشش یار را نیز فراهم می کند تا حرکت فردی بهتر انجام شود . اگر یار شما می خواهد در پیشروی با توپ به شما کمک کند ، باید با جاگیری و درخواست توپ حرکات انحرافی انجام دهد تا شما امکان عمل پیدا کنید .
توجه داشته باشید که اگر بازی دو نفره را انتخاب می کنید ، از دریبل زدن خودداری کنید ، زیرا حرکت بازی را بسیار کند کرده و موجب ناراحتی یار می شود ( مگر آن که از قبل بین دو بازیکن توافق شده باشد ) .
● روش تمرین
دو نفره ، تغییر مسیر یا بدون آن ، پیشروی کنید و در جهات مختلف پاس های متعدد مبادله کنید ، ضمنا از یکدیگر نیز حمایت کنید ( یار خود را همیشه در بازی شرکت داده و توپ را برای او بفرستید ) . در مسابقه ، بازیکنی که انتظار پاس از یار خود دارد نباید معطل بماند ، بلکه باید حرکت کرده و برای یار خود فضا ایجاد کند . 

از شروع برگزاری مسابقات جهانی المپیک فوتبال ، امری به نام مربیگری وارد فرهنگ ورزشی فوتبال شد .
مربی در بازی فوتبال نقش سازماندهی بازیکنان را در جهت موفقیت در مسابقات به عهده دارد . آنچه که مورد نیاز یک مربی ورزیده می باشد عبارتند از :
▪ آشنایی عملی با بازی فوتبال
اصولا یک مربی می بایستی یکی از بهترین بازیکنان فوتبال باشد و ضمن داشتن تجارب عملی می بایستی از نظر سنی بیشترین مدت عمر خود را در میدان های فوتبال سپری کرده باشد .
▪ دارا بودن سبک خاص خود
یک مربی خوب همچون یک هنرمند یا یک سیاستمدار ، بایستی سبک خاص خود یا به زبان دیگر تاکتیک و استراتژی خاص خود را داشته باشد . البته باید توجه کرد که تنها داشتن این امر تضمین کننده موفقیت مسابقه نیست ، بلکه می بایستی از موقعیت های مختلف تیم ها ، میدان ها ، استادیوم ها ، روحیه ملل ، قدرت بدنی و مربیان تمامی تیم های جهان اطلاعات کافی و به روز داشته باشد . باز هم لازم است تاکید شود که مفهوم تمام مطالب گذشته به بازیکنان بر می گردد ، یعنی اگر بازیکنان توپ را وارد دروازه حریف کردند این مربی اگر چه رده آخر باشد ، خوب محسوب می شود و چنانچه در مسابقات شکست خوردند جامع الشرایط بودن مربی همچون آب خوردن به هدر رفته است .
پس مربی می بایست تا جایی که امکان دارد عوامل را در اختیار داشته باشد . فوتبال بازی تقدیری است . خالی از مفاهیم فلسفی و عرفانی نیست . همه می دانند در یک لحظه یا در یک ثانیه تمام امید ها به نا امیدی و نا امیدی به امید منجر می شود . در یک لحظه ورق به راحتی بر می گردد ، زحمات مربی ، بازیکن ، زمین ، تاکتیک ، استراتژیک ، تدارکات ، خرج و مخارج ، تبلیغات و به عبارت دیگر تمام دار و ندار یک تیم به یک لحظه ای که هیچ کس قادر به پیش بینی آن نیست ، وابسته می باشد . 

هرچه فوتبال بیشتر پیشرفت کند . نقش بازیکنان متنوع تر می شود . علیرغم این پدیده جدید ، هر بازیکن وظایف مشخصی دارد که در صورت نیاز وظایف بیشتری نیز به عهده می گیرد . این وظایف با یکدیگر جمع می شوند و سبک تیم را بوجود می آورند . تیمی که در ترتیب ، تشکل ، حمله و بازی سازی روشی داشته باشد ، فوتبال آن تیم چنان پیشرفت می کند که به عنوان مدل مورد استفاده قرار می گیرد ( به عنوان مثال : تیم خوب هلند به رهبری کرویف (Cruyff)و گروه بازیکنانی که به آنها لقب نارنجی پوش های مکانیکی دادند ). اگر روش آنها گروهی است ، نقش هر فوتبالیست منحصر به فرد و درست در جهت منافع جمع می باشد  

شنا یک ورزش انفرادی است که در دسته بندی رشته های ورزشی یکی از ورزش های پایه و مادر به حساب می آید. این ورزش از دید گاه فیزیولوزی بدن باعث می گردد عضلات از حالت سفتی و یا شل بودن خارج شده و مفاصل بدن جنبش پذیری بیشتری را به دست آورند. شنا سبب افزایش بازده ی قلب و دستگاه تنفسی می شود وقابلیت های جسمانی مثل سرعت قدرت واستقامت را بهبود بخشد.
از آن جا که این ورزش را می توان از سال های ابتدای کودکی شروع نمود و حتی تا پیری ادامه داد از بعد تربیتی می تواند یک وسیله ی مناسبی جهت پر نمودن اوقات فراغت برای کلیه ی سنین باشد. 

از پوشیدن کفش های زرق و برق دار و دارای چرم براق خودداری کنید. بهترین کفش آن است که دقیقا به پای شما چسب باشد.
بر خلاف آن چه شنیده ایم کفش های فوتبال هرگز زیاد گشاد نمی شوند. در موقع خرید جوراب بپوشید و آن ها را امتحان کنید تا کاملا اندازه باشند (چرم و دوخت آن بعدا جا باز خواهند کرد).
کفش های جدید خود را هرگز برای مسابقه نپوشید. ابتدا کفش ها را در آب گرم خیسانده (به مدت نیم ساعت) و سپس در حالی که خیس هستند آن ها را بپوشید و بندهایشان را ببندید. بعدا درون آن ها را با کاغذ پر کنید. سرانجام ، اگر می خواهید کفش هایتان را برای مدت طولانی نگهداری کنید از درون و بیرون آن را چرب کنید. این عمل بسیار مهم است زیرا موجب دوام کفش ها می شود.
چند سالی بود که فوتبالیست ها دو جفت کفش داشتند، یکی برای زمین چمن و دیگری برای زمین های سفت. با پیدایش استودهای پیچی یک جفت کفش برای شما کافی است، خصوصا اگر استودهای پیچی مطابق با شرایط زمین داشته باشید. 

رشد داشتن در بدنسازی در گرو عوامل خاصی می باشد؛ همان طور که برای رسیدن به هر هدفی باید ملزومات آن را فراهم کرد، برای اینکه بدنساز خوب و بزرگی باشید لازم است به مواردی خاص توجه کنید که چند نمونه از مهم ترین ها را اینجا می خوانید.
● ژنتیک
این عامل تعیین می کند که چه نوع رژیم غذائی و شیوه تمرینی را باید برای موفقیت خود به کار ببندید.
● برنامه تمرین
وابسته به نیازهای خاص فیزیکی خود به برنامه ای اختصاصی جهت تمرین نیاز دارید. شیوه و برنامه تمرینی که آن را اجراء می کنید باید بر مبنای تمامی نقاط ضعف و قدرت بدن تان طراحی و تنظیم شده باشد. با پیروی و تقلید از برنامه تمرین قهرمان مورد علاقه خود نمی توانید در هیچ مسابقه ای قهرمان شوید.
● رژیم غذائی
باید یک برنامه غذائی داشته باشد که در فصل خارج مسابقات بر حجم عضلات بدن اضافه کند. سخت ترین مبارزه برای یک بدنساز یافتن رژیم غذائی درست در دوره حجم و مسابقات است. چنانچه از بدنسازان سئوال کنید که سخت ترین بخش تمریناتشان کجاست، ۹۹ درصد از آن ها به خوردن و رژیم غذائی اشاره خواهند کرد. رژیمی که شما باید رعایت کنید چیزی است است که با آزمون و خطا مشخص می شود بنابراین باید با تفکر و هوشمندانه همه چیز را زیر نظر بگیرید.
● مکمل های غذائی
به ندرت بدنسازی را پیدا می کنید که تا به حال از مکمل های غذائی استفاده نکرده باشد. شما باید به آنچه می خورید، فاز تمرینی که در آن هستید و هدفی که دنبال می کنید توجه کنید تا بتوانید برنامه خوبی برای انتخاب و مصرف مکمل های غذائی داشته باشید.
● تمرینات هوازی
تمرینات هوازی که تقویت کننده سیستم قلبی ـ عروقی در بدن هستند باید بخشی از برنامه های تمرین شما چه در دوران حجم و چه در دوران مسابقات باشند. بزرگ ترین بدنسازان دنیا چه در گذشته و چه امروز همواره تمرینات هوازی را در برنامه های تمرین خود جای داده و می دهند بنابراین نیازی نیست که با ترس از تحلیل رفتن عضلات از اجراء تمرینات هوازی که بسیار سودمند هستند خودداری کنید. 

جهانی شدن بیشتر ماده های ورزشی و برگزاری انواع و اقسام مسابقات ورزشی، از ناحیه ای و شهری گرفته تا كشوری و جهانی، ثمرات فراوانی داشته است كه از چشم هیچ بیننده هشیاری پنهان نیست اما یكی از مسائلی كه در پی جهانی شدن ورزش ها بیشتر رونق گرفته و نمی توان از آن به سادگی گذشت، مساله «ركورد»ها یا مساله «ترین» (بیشترین / كمترین)هاست.
اگر در تاریخ ورزش و به ویژه تاریخ المپیك، هرازگاهی عده ای از ورزشكار گرد می آمدند و در ماده یا مواد ورزشی خاصی با یكدیگر رقابت می كردند و خبری از ثبت ركوردها و تلاشی برای شكستن ركوردهای پیشین نبود، امروزه دیگر ورزش چنان كاركردی ندارد. امروزه ورزش نیز مثل سایر تكنولوژی ها و مصنوعات بشری روزبه روز باید بهتر شود، كیفیتش بالاتر برود، برتر و چشمگیرتر شود والا اصلاً توجه خاصی به آن صورت نمی گیرد. اگر ورزش نتواند مثل سایر خدمات و كالاها و ساخته های بشری كه مدام برای جلب نظر مشتری بر كیفیت و كمیت و كارایی شان افزوده می شود، یا دست كم این شاخصه هایشان هر روز رشد مثبتی دارد،پیش برود در آن صورت به یك كالای تكراری تبدیل می شود؛ كالایی كه هزاران نمونه دیگر دارد و نیازی به مشابه دیگری نیست.
حال پرسش اینجاست كه «ركورد»ها یا «ترین »ها تا كجا می توانند پیش بروند؟ ورزشكاران تا كجا می توانند بر رقبای پیش از خود پیشی بگیرند و ركورد بهتری از خود بجا بگذارند؟ آیا این امر نقطه پایانی دارد یا خیر؟ در ورزش هایی مثل دوهای سرعت (مثلاً دوی ۱۰۰ متر) یا وزنه برداری، یا پرتاب دیسك و امثال اینها حد نهایی ركوردهایی كه بالاخره ابنای بشر می توانند به آن دست بیابند چیست؟ آیا می توان آن را مشخص كرد؟ آیا می توان عدد خاصی را گفت و مدعی بود كه هرگز در هیچ روزگاری كسی نمی تواند به ركوردی بهتر از آن دست یابد؟ و بالعكس اگر تصور كنیم كه هر ساله یا حتی در هر سه چهار سال یكبار، هر كدام از این ركوردها تنها حدود یك درصد بهتر شوند، در این صورت در چندصد سال آینده به چه اعداد و ارقامی دست می یابیم؟ و در نهایت اینكه: آیا توانایی جسمی آدمی حد و مرزی دارد؟ 

توجه: از شما خوانندگان عزیزی که این تمرینات را به کار گرفته اید و به میزان تأثیرگذاری مثبت آن پی برده اید، دعوت می شود تا در یک برنامهٔ پربیننده تلویزیونی، شرکت کنید.
در ادامه مبحث، ورزش های فکری به بخش ضرب المثل ها می رسیم. در این قسمت ضرب المثل هائی نوشته شده است: شما خوانندگان عزیز باید در ابتدا ضرب المثل های موردنظر را مطالعه و پس از به خاطر سپردن آنها در حافظه تان، به پرسش های مطرح شده (بدون نگاه کردن به آنها) پاسخ دهید. لازم به ذکر است که پس از چند بار تکرار، ضرب المثل ها به خوبی، در ذهن شما نقش می بیندند.
●خود را بیازمائید
به ترتیب ضرب المثل هائی را بگوئید که در آنها کلمه ”چاه، حلوا، کلاه، قاضی، مار، گل، چشمه، آب“ به کار رفته است. سپس ضرب المثل هائی را بگوئید که در آنها اسامی میوه ها و سبزیجات زیر به کار رفته است.
”بادمجان انگور خربزه سیر پیاز باقلا“
در پایان ضرب المثل هائی را بگوئید که در آنها اسامی حیوانات ذکر شده، به کار رفته است:
”شغال گربه ماهی اسب شتر گرگ جوجه خرس روباه پشه گوساله و گاو“
برای تقویت حافظه این تمرینات را چندین بار تکرار کنید تا کاملاً بر آن مسلط شوید و با سرعت آنها را بر زبان جاری سازید.
● ضرب المثل ها: 

استاد کانو (بنیانگذار جودو) برای مدرنیزه کردن باشگاه خود سیستم رده بندی کمربند ها را به وجود آورد . وی این درجه ها را به دو سطح تقسیم کرد : سطح کیو و سطح دان .
کیو معمولا به معنای کلاس است و اشاره به آموزش مقدماتی یا تدارکاتی دارد . افرادی که در سطح کیو هستند به مودانشا معروف هستند یعنی "افراد بدون درجه" . دان به معنای درجه یا رتبه است و درجه های آموزش را نسبت به آن می سنجند . استاد کانو با توجه به وجود ۱۲ پایه در باشگاه ها ۱۲ درجه را برای کمربند ها به وجود آورد . وی هرگز بالاتر از دان ۱۰ را به کسی اعطاء نکرد . از این رو درجه دهم بالاترین درجه ای است که در جودو اعطاء می شود . افرادی که در سطح دان هستند به یودانشا معروف هستند یعنی "افراد دادای درجه" .
زمانی که جودو برای اولین بار به ایالات متحده آمد و شهرت جهانی یافت گرفتن کمربند مشکی تبدیل به یک هدف آرمانی شد . و این بدان علت بود که برای بسیاری کمربند مشکی به معنای استاد مطلق در مبارزه بود . بسیاری بر این باور بودند که کسی دارای کمربند مشکی است شکست ناپذیر است . هر چند ژاپنی ها این گونه فکر نمی کردند .
کمربند مشکی نمادی از دانش یادگیری و همانند دیپلم است . واژه شودان که اولین درجه کمربند مشکی است به معنای "فرد مبتدی" می باشد . از این رو فردی که کمربند مشکی را گرفته در حقیقت به اندازه کافی تعلیم دیده است تا به عنوان هنر جوی جدی و مصمم محسوب شود . هدف از آموزش در هنر رزمی جودو تعلیم و توسعه مقررات جهت شرکت در تمرینات روزانه جودو است .
کمربند مشکی نمادی از سخت کوشی و انظباط است . شخصی که دارای کمربند مشکی است باید همانند یک جودو کار واقعی رفتار کند یعنی دارای شخصیتی معتدل بوده و با دیگران در صلح و صفا زندگی کند . کمربند مشکی همچنین سنبلی از رشد کامل فرد از طریق جودو می باشد .
تقسیم بندی سطح کیو به وسیله کمربند سفید و تقسیم بندی های دان به وسیله کمربند مشکی صورت می گیرد . استاد کانو برای سطح بالای کیو کمربند قهوه ای و برای رتبه های استادی قرمز و سفید را به وجود آورد و در نهایت کمربند قرمز یکدست را برای رده های استاد بزرگ به وجود آورد .
در کشور های مختلف سایر رنگ ها نیز به سطح کیو اضافه شده است . مبتدیان با کمربند سفید شروع به کار می کنند اما در برخی از باشگاه های جودو از کمربند های زرد ، سبز ، ارغوانی ، آبی یا سایر رنگ ها برای سایر سطوح کیو نیز استفاده می شود . جودو کاران در پنج دان اول معمولا از کمربند مشکی استفاده می کنند و از دان ششم تا هشتم از کمربند با قسمتی سفید و قسمتی قرمز استفاده می کنند و در نهایت آنهایی که به رتبه نهم و دهم دان رسیده اند از کمربند قرمز استفاده می کنند . افرادی که پنجمین دان مشکی یا بالاتر از آن را گرفته اند به کودانشا معروف هستند .